Przysposobienie dziecka pełne i niepełne. Jakie są różnice?

W polskim prawie przyjmuje się, że przysposobić można osobę małoletnią tylko dla jej dobra. Tematyka dotycząca przysposobienia uregulowana jest w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w art. od 114 do 127 tego aktu.

Zgodnie z art. 114 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przysposobić można osobę małoletnią, tylko dla jej dobra, a wymaganie małoletności powinno być spełnione w dniu złożenia wniosku o przysposobienie. Przysposobienie ma ze swego założenia charakter bezterminowy. Nie wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko przysposobione pełnoletności. Podstawową przesłanką braną pod uwagę w toku procedury przysposobienia jest przede wszytkom dobro dziecka. Ustawodawca pozwala na przysposobienie wyłącznie osoby małoletniej. Między przysposabiającym, a przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku.

Osoba dokonująca przysposobienia musi spełniać określone warunki, które dobro przysposabianego będą gwarantować, winna przede wszystkim mieć pełną zdolność do czynności prawnych, odpowiednie kwalifikacje osobiste, a nadto posiadać opinię kwalifikacyjną oraz świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny. Nie jest dopuszczalne orzeczenie przysposobienia między rodzeństwem. W przypadku przysposobienia dziecka, które ma rodzeństwo, należy wybierać tych kandydatów, którzy chcieliby przysposobić rodzeństwo. Wynika to z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które dają prymat zasadzie, iż rodzeństwo winno wychowywać się razem. Jedynie wyjątkowe przypadki uzasadniają odstąpienie od tej generalnej i w zasadzie bezwzględnie obowiązującej normy.

Źródło: